Auteur Topic: Parijs - Tours  (gelezen 52 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Online Rico

  • Administrator
  • Legende
  • *****
  • Berichten: 24295
    • Bekijk profiel
Parijs - Tours
« Gepost op: oktober 09, 2020, 16:31:28 pm »
  • Like
  • Dislike
  • Voorbeschouwing: Parijs-Tours 2020

    De Tour de France in september, de Giro d’Italia in oktober en de voorjaarsklassiekers in het najaar. Het is en blijft een vreemd wielerseizoen, maar sommige dingen blijven bij het oude. Parijs-Tours vindt ook dit jaar in de maand oktober (1.Pro) plaats. Wie zegeviert op zondag 11 oktober in de vermaarde najaarskoers? WielerFlits blikt vooruit!

    Historie
    Om de gloednieuwe wielerbaan van Tours te promoten, besloot het tijdschrift Paris-Vélo aan het einde van de negentiende eeuw een wedstrijd te organiseren onder de naam Parijs-Tours. Doorgewinterde fietsers, goedbedoelde amateurs, mensen op driewielers en tandems, ze trokken en masse naar Parijs voor deze open amateurwedstrijd. De allereerste winnaar van Parijs-Tours luisterde naar de naam Eugène Prévost, na een barre tocht van meer dan acht uur.

    De dappere lieden die wisten te finishen kregen na afloop een medaille en tegoedbonnen, de winnaar mocht een bronzen beeld van anderhalve meter mee naar huis nemen. Het organiserende Paris-Vélo sprak na afloop van een ‘een onverwacht en onverhoopt succes.’ Toch kwam er in 1897 geen tweede editie van Parijs-Tours, net als in 1898, 1899 en 1900. Vijf jaar na de eerste editie volgde weer een nieuwe uitgave van Parijs-Tours: Jean Fischer was de beste.

    Toch moeten we 1906 beschouwen als een kanteljaar voor Parijs-Tours, want vanaf dat moment werd de klassieker jaarlijks (buiten de oorlogsjaren) georganiseerd. Dat ging wel gepaard met enkele wezenlijke veranderingen. Zo werd Parijs-Tours uitsluitend een race voor professionals en was L’Auto (deze krant had ook de Tour de France in zijn portefeuille) voortaan verantwoordelijk voor de organisatie. Dit bleek de wedstrijd ook wel nodig te hebben en Parijs-Tours werd voorzien van nieuw elan.

    Wie een blik werpt op de erelijst moet concluderen dat grote kampioen ooit eens als eerste over de streep kwamen in Tours. Aan het begin van de twintigste eeuw waren Lucien Petit-Breton, François Faber, Octave Lapize en Philippe Thys aan het feest, niet geheel toevallig ook renners die één of meerdere keren op de erelijst staan van de Ronde van Frankrijk. En wat te denken van kleppers als Briek Schotte, Fred De Bruyne, Rik Van Looy, Francesco Moser en Freddy Maertens.

    De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we ook wel enkele mannen missen op de erelijst, denk aan onder meer Gino Bartali, Fausto Coppi, Rik Van Steenbergen, Roger De Vlaeminck, Bernard Hinault en Tom Boonen. Zelfs veelvraat Eddy Merckx slaagde er in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw niet in om Parijs-Tours aan zijn palmares toe te voegen. Of zoals generatiegenoot Noël Vantyghem het ooit zo treffend zei: “Samen met Eddy Merckx won ik alle klassiekers die er te winnen waren. Ik Parijs-Tours en hij al de rest.”

    In de jaren na Merckx was er succes voor wielertoppers Johan Museeuw, Andrei Tchmil, Erik Zabel, Alessandro Petacchi en Óscar Freire. De wedstrijd werd behoorlijk vaak beslist na een sprint tussen de snelste renners, maar Andrea Tafi, Richard Virenque (in 2001, vlak na een dopingschorsing), Erik Dekker, Philippe Gilbert, Greg Van Avermaet, Jelle Wallays en Søren Kragh Andersen hebben laten zien dat het zeker niet hoeft te eindigen in een groepsspurt.

    Als we even uitzoomen en kijken naar het grotere plaatje, dan zien we dat België ruim aan kop gaat wat betreft het aantal zeges in Tours. Sinds de eerste editie in 1896 wisten maar liefst 41 Belgen de eendagswedstrijd te winnen, gevolgd door 31 Fransen en toch ook twaalf Nederlanders. Jo de Haan was de eerste in 1960, Jo de Roo (1962 en 1963), Gerben Karstens, Joop Zoetemelk (ook een tweevoudig winnaar), Jan Raas (1978 en 1981), Adrie van der Poel, Peter Pieters, Jelle Nijdam en Erik Dekker volgden zijn goede voorbeeld.

    De Roo, Raas en Zoetemelk wisten tweemaal Parijs-Tours te winnen, maar Paul Maye, Erik Zabel, Gustave Danneels en Guido Reybrouck zijn recordhouders met drie zeges.

    Parcours
    Voor de start van Parijs-Tours verzamelen de renners zich in… Chartres. De Franse klassieker vertrekt allang niet meer vanuit de stad van de liefde. Saint-Arnoult-en-Yvelines – een plaatsje tussen Parijs en Orléans – was jarenlang de plek waar het allemaal begon. Zo’n tien jaar geleden besloot de organisatie de start te verplaatsen naar het veel grotere Chartres, dat kan pronken met een historische binnenstad en natuurlijk een van de bekendste kathedralen van Frankrijk.

    Het bleef niet alleen bij een andere startplaats. Enkele jaren geleden besloten de hoge heren in het bestuur om het parcours ingrijpend te veranderen. Men wilde af van het etiket ‘sprinterskoers’ en dus gingen de parcoursbouwers op zoek naar onverharde klimmetjes en geitenpaden in de omgeving van Tours. Koersen over onverharde wegen is anno 2020 namelijk razendpopulair. Denk maar aan Strade Bianche, Tro Bro Léon en Dwars door het Hageland.

    Na het harde en doffe geluid van het startschot trekken de renners over kaarsrechte en open wegen naar de eerste knik in Pré-Saint-Évroult. De renners hebben dan 25 kilometer afgelegd over toch wel geestdodende wegen. Via Bonneval rijden de coureurs als het ware een halve ronde om de stad Châteaudun heen, om vervolgens in gestrekte draf door Vendrôme, Herbault en Amboise te rijden. Eenmaal in Amboise is het nog zestig kilometer naar de finish.



    Waar de coureurs vroeger vanuit Amboise nog verder naar het zuiden reden richting Esvres-sur-Indre, gaan ze nu via een ommetje naar de oostkant van Tours. Dit heeft een reden, want nu worden de renners getrakteerd op een aartslastige finale over meerdere onverharde stroken en steile klimmetjes. Met nog iets meer dan vijftig kilometer te gaan begint de ellende. De Côte Goguenne is onverhard en de coureurs zijn pas boven na anderhalve kilometer.

    Vlak na de Côte Goguenne (op 49,5 kilometer van de streep) ligt weer een onverharde strook van ditmaal 500 meter, drie kilometer later gevolgd door een tweede sectie van een halve kilometer. Wat volgt is een aaneenschakeling van kuitenbijters met de Côte de Chançay (een gravelpad van 2,1 kilometer), de Côte de la Vallée du Vau (550 meter stofhappen), de onverharde strook van Épinettes en de Côte de la Rochère, een klimmetje van net geen kilometer.

    Na de Rochère hebben de renners 184,5 kilometer afgelegd, nog 28,5 kilometer te gaan richting Tours. Na de volgende gravelpaden van Coudraie en Solidarité beginnen de nog overgebleven kanshebbers voor de zege aan de Côte de la Vallée Chartier. Wie hier nog over genoeg krachten beschikt, kan na de top doortrekken op een onverharde strook van 1,6 kilometer. Nog twintig kilometer voor de boeg, maar een eventuele koploper mag zich nog niet rijk rekenen.

    Met nog zeventien kilometer op de koersteller is het tijd voor de behoorlijk lange Côte de Vouvray. Wat hierna nog volgt is een onverharde strook van Rochecorbon op veertien kilometer van het einde en de Côte de Rochecorbon (500 meter lang) op tien kilometer voor de finish. Daarna is het grotendeels rechtdoor richting de laatste chicane op slechts één kilometer van de meet. Op de brede Avenue de Grammont ligt dan eindelijk die verlossende eindstreep.

    Favorieten
    De organisatie van Parijs-Tours heeft wel eens een beter deelnemersveld kunnen presenteren, maar de Franse klassieker moet dit jaar nu eenmaal concurreren met Gent-Wevelgem en de Giro d’Italia. Er staan dit jaar slechts vier WorldTour-ploegen aan de start met Team Sunweb en de Franse formaties Cofidis, AG2R La Mondiale en Groupama-FDJ.

    Toch doen er zondag nog wel enkele (semi)toppers mee aan Parijs-Tours. De grootste blikvanger aan de start is zonder enige twijfel Søren Kragh Andersen, die twee jaar geleden de najaarskoers winnend wist af te sluiten en uitstekend uit de coronabreak is gekomen. De Deense allrounder won in de voorbije Tour de France liefst twee etappes en schreef vorige week bijna het eindklassement van de BinckBank Tour op zijn naam.

    In Geraardsbergen, al enkele jaren het eindpunt van de Nederlands-Belgische rittenkoers, verloor hij na een nagelbijtende finale van Mathieu van der Poel. De Nederlandse kampioen richt zich zondag op die andere grote klassieker, Gent-Wevelgem, en dus hoeft Kragh Andersen zich geen zorgen te maken over zijn Nederlandse kwelgeest. De kopman van Team Sunweb won in 2018 de eerste editie van ‘Parijs-Tours nieuwe stijl.’

    Vorig jaar leek hij eveneens op weg naar de zege, maar reed hij op een van de cruciale gravelstroken lek. Het geeft maar aan dat Kragh Andersen niet vies is van een beetje stofhappen. De 26-jarige renner kan een stevige solo uit zijn benen schudden, durft als geen ander te gokken in de finale en is ook niet kansloos als er gesprint moet worden met een klein groepje. Let ook op zijn ploegmaat Casper Pedersen, die een zeer verdienstelijke Tour achter de rug heeft.

    Alpecin-Fenix lijkt op weg naar de eindzege in de Europe Tour-ranking. Er staat behoorlijk veel op het spel, want de winnende ploeg is volgend jaar zeker van startrecht in alle topkoersen, inclusief de grote rondes. Mathieu van der Poel moet voor een heleboel punten zorgen in Gent-Wevelgem, Dries De Bondt zal dan weer moeten scoren in Parijs-Tours. De Belgische kampioen wordt misschien wel vanwege die Europe Tour-ranking naar Frankrijk gestuurd.

    Zeker is dat De Bondt een ideaal parcours krijgt voorgeschoteld in de omgeving van Tours. Het koersen over atypische wegen is De Bondt als Vlaming met de paplepel ingegoten. Hij moet het zeker niet hebben van een sprint met een grote groep, maar op het huidige parcours van Parijs-Tours is het zeker mogelijk om een solo uit de benen te persen. Op het voorbije BK wielrennen in Anzegem liet De Bondt zien dat hij ook alleen kan aankomen.

    De Fransen zullen dan weer hopen op een knalprestatie van Benoît Cosnefroy, de Franse klassiekerspecialist van AG2R La Mondiale. De beloftevolle Fransman stond twee jaar geleden al eens op het podium, naast winnaar Søren Kragh Andersen en runner-up Niki Terpstra. Cosnefroy is nu twee jaar ouder en vooral sterker, wat hij de voorbije weken liet zien met podiumplaatsen in de Waalse Pijl en Brabantse Pijl. Zorgt hij zondag voor de eerste Franse zege sinds Frédéric Guesdon in 2006?

    Cosnefroy is niet de enige Fransman met winstkansen- en ambities. Zo rekent Groupama-FDJ op de nummer vijf van 2018: Valentin Madouas. De 24-jarige zoon van oud-prof Laurent Madouas wordt gezien als een van de grootste Franse beloften, maar het is nog altijd wachten op zijn definitieve doorbraak. Op die eerste grote zege als profwielrenner. Misschien is het zondag wel voor de eerste keer écht raak in Tours.

    De kans op een massasprint in Tours is bijzonder klein, zo niet onbestaande. Toch mogen we Bryan Coquard en Nacer Bouhanni niet uitvlakken. De twee spurters zullen wel hopen op een wat gesloten koers, zodat ze er aan het einde nog bijzitten. Coquard heeft normaal gesproken iets meer inhoud dan Bouhanni, maar die laatste is op papier een stuk sneller en verkeert bovendien in uitstekende vorm. Zo won hij recent nog de Grand Prix d’Isbergues en Parijs-Chauny.

    Coquard reed in het verleden al naar ereplaatsen in lastige heuvelklassiekers als de Brabantse Pijl en de Amstel Gold Race en mag dus zeker niet worden afgeschreven voor Parijs-Tours. Een voordeel voor Coquard en Bouhanni is ook dat we te maken hebben met een minder deelnemersveld, waardoor het misschien makkelijker is om onderweg te overleven.

    We zijn er nog niet helemaal, want misschien krijgen we wel een Noorse zege in Parijs-Tours. Kurt-Asle Arvesen werd veertien jaar geleden eens tweede, misschien heeft Markus Hoelgaard meer geluk. De 26-jarige renner is de laatste tijd uitstekend op dreef. Zo werd hij tweede in de Ronde van Luxemburg en reed hij stiekem een erg sterk WK in Imola. Ook Loïc Vliegen zal zijn werkgever Circus-Wanty Gobert een plezier willen doen.

    De Belgische formatie, volgend seizoen uitkomend op een WorldTour-licentie, heeft met Aimé De Gendt en Maurits Lammertink nog twee kanshebbers in de gelederen. De Gendt werd dit seizoen al vierde in de Bretagne Classic en derde in de Ronde van Luxemburg, Lammertink won bijna Parijs-Camembert en finishte knap als zesde in de Giro dell’Appennino. Beide renners zullen waarschijnlijk solo moeten aankomen, maar dat is zeker niet uitgesloten.

    Denk aan Petr Vakoč van Alpecin-Fenix en de voor Cofidis uitkomende Kenneth Vanbilsen. Die laatste is bezig aan een pechseizoen, maar won vorig jaar met Dwars door het Hageland een wedstrijd over gravelwegen en geitenpaden. Let ook op Evaldas Šiškevičius, Anthony Roux, Quentin Pacher, de onlangs in Portugal succesvolle Daniel McLay, Biniam Ghirmay, Marco Canola, Alexander Krieger en Pim Ligthart.

    Is deze koers te zwaar voor rappe mannen als Arvid de Kleijn en Kristian Sbaragli? En wat kunnen pure klimmers als Warren Barguil en Romain Bardet op dit parcours? Barguil is de laatste weken uitstekend op dreef en is een echte dark horse voor zondag.

    De deelnemers: https://www.procyclingstats.com/race/paris-tours/2020/startlist

    Favorieten volgens WielerFlits
    **** Søren Kragh Andersen
    *** Benoît Cosnefroy, Dries De Bondt
    ** Valentin Madouas, Markus Hoelgaard, Aimé De Gendt
    * Loïc Vliegen, Casper Pedersen, Alexander Krieger, Warren Barguil

    Bron: Wielerfilts

    Online Rico

    • Administrator
    • Legende
    • *****
    • Berichten: 24295
      • Bekijk profiel
    Casper Pedersen verslaat Cosnefroy in Parijs-Tours
    « Reactie #1 Gepost op: oktober 12, 2020, 08:57:08 am »
  • Like
  • Dislike
  • Casper Pedersen verslaat Cosnefroy in Parijs-Tours

    Casper Pedersen heeft de 114e editie van Parijs-Tours op zijn naam geschreven. De jonge Deen zag zijn ploeggenoot en topfavoriet Søren Kragh Andersen ten val komen op een ongelukkig moment, maar wist het kopmanschap met verve over te nemen en versloeg Benoît Cosnefroy na een spannende finale.

    Koersorganisator ASO besloot afgelopen vrijdag een streep te zetten door de aankomende editie van Parijs-Roubaix, maar Parijs-Tours ging vandaag wel gewoon door. De najaarsklassieker moest concurreren met Gent-Wevelgem en de Giro d’Italia, maar toch stonden er nog wel enkele toppers aan de start met Søren Kragh Andersen, Nacer Bouhanni, Romain Bardet, Benoît Cosnefroy en Warren Barguil.

    Zes vluchters krijgen de ruimte
    Deze renners hielden zich aanvankelijk gedeisd voor de loodzware finale over gravelwegen en klimmetjes. Evaldas Šiškevičius, Elmar Reinders, Sergio Roman Martín, Petr Rikunov, Emiel Vemeulen en Mikel Aristi besloten zich wel volledig te geven na de start in Chartres en wisten al snel vier minuten uit te lopen op het peloton. De vlucht van de dag was vertrokken op weg naar de finish in Tours.

    In het peloton zagen we de mannen van Team Sunweb het initiatief nemen en het vuile werk opknappen in dienst van topfavoriet en oud-winnaar Kragh Andersen. Ook AG2R La Mondiale, de ploeg van man-in-vorm Cosnefroy en Bardet, ging zijn verantwoordelijkheid niet uit de weg. Hierdoor bleef het verschil met de zes koplopers schommelen rond de drie minuten. De favorieten hadden de situatie nog altijd onder controle.

    Waaiergevaar, topfavoriet Kragh Andersen valt weg
    Op weg naar Tours had de wind op sommige momenten vrij spel en dit resulteerde halverwege de wedstrijd in enkele waaiers. AG2R La Mondiale wist het peloton in drie groepen uiteen te rijden, maar er vond al vrij snel weer een hergroepering plaats. De koplopers lieten zich niet gek maken door alle schermutselingen en reden onverstoorbaar door richting de eerste gravelstroken van de dag.

    Met nog vijftig kilometer te gaan, net voor het opdraaien van de eerste grindpaden, kwam topfavoriet Kragh Andersen ten val. De Deen moest even bekomen van zijn crash, stapte vervolgens wel weer op de fiets, maar reed toen al op minuten achterstand. Na een geruststellend teken aan het thuisfront leek hij in de bezemwagen te stappen, maar Kragh Andersen besloot toch door te rijden.

    Cosnefroy maakt indruk op Franse geitenpaden
    Vooraan begonnen de andere favorieten aan de eerste onverharde stroken, dit jaar nog een tikkeltje lastiger door de regenval van de voorbije dagen en uren. Cosnefroy bleek na het wegvallen van Kragh Andersen de sterke man, wat geen verrassing was gezien zijn podiumplaatsen in de Waalse- en Brabantse Pijl. De beloftenwereldkampioen van Bergen versnelde en kreeg Rudy Molard en Casper Pedersen met zich mee.

    De vroege vluchters waren inmiddels ingerekend en dus was het allereerst uitkijken naar een duel tussen de sterkste renners in koers. Cosnefroy maakte een kwieke indruk, maar Pedersen was in staat om de Franse puncheur te volgen. Molard werd uit de wielen gereden en werd weer ingerekend door een achtervolgend groepje met daarin Joris Nieuwenhuis, Petr Vakoč, Valentin Madouas, Warren Barguil en Bardet.

    Spannende finale op weg naar Tours
    Vakoč, Madouas en Barguil deden er alles aan om het gat nog te dichten, in tegenstelling tot de overige achtervolgers. Bardet had Cosnefroy mee vooraan en Nieuwenhuis was een waakhond voor Pedersen. Cosnefroy en Pedersen begonnen op elf kilometer van de streep aan het laatste klimmetje van de dag, de Côte de Rochecorbon, maar deze helling zorgde niet voor afscheiding. De achtervolgers bleven hangen op een twintigtal seconden.

    Alle ingrediënten waren aanwezig voor een spannende finale. Cosnefroy en Pedersen moesten elkaar in de gaten houden, maar werden ook op de huid gezeten door vijf achtervolgers. Barguil, Madouas en Vakoč wisten in de relatief vlakke slotkilometers naar Tours wat van de achterstand af te knabbelen. De twee koplopers moesten in de laatste vijf kilometer een voorsprong van vijftien seconden zien vast te houden.

    Team Sunweb heerst in de Franse klassieker
    We leken heel even een hergroepering te krijgen in de slotkilometers, maar Pedersen en Cosnefroy bleken toch sterk genoeg om de voorsprong weer wat uit te diepen, met dank aan het afstoppingswerk van Bardet en Nieuwenhuis in de achtervolgende groep. Het bleek een beslissend moment in de koers, Cosnefroy en Pedersen kregen na bijna vijf uur de kans om voor de zege te sprinten in Parijs-Tours.

    Pedersen ging als eerste de sprint aan en wist Cosnefroy vakkundig van zich af te houden. Het is voor de 24-jarige renner de grootste overwinning uit zijn nog jonge profcarrière. Cosnefroy moest na een sterke wedstrijd genoegen nemen met een derde podiumplaats in twee weken tijd. Nieuwenhuis maakte het feest voor Team Sunweb compleet door naar de derde plek te sprinten, voor Madouas, Barguil, Vakoč en Bardet.

    Uitslag
    1    Casper Pedersen      04:51:44
    2    Benoît Cosnefroy   Sunweb   ,,
    3    Joris Nieuwenhuis   FDJ   00:30
    4    Valentin Madouas   BORA   ,,
    5    Warren Barguil   CCC   ,,
    6    Petr Vakoč      ,,
    7    Romain Bardet   FDJ   ,,
    8    August Jensen      02:11
    9    Maurits Lammertink      ,,
    10    Rudy Molard   FDJ   ,,

    De volledige uitslag: https://www.procyclingstats.com/race/paris-tours/2020/result

    Bron: Wielerflits